Bir bisiklete atlayıp tur atıldığında hayat ne güzeldi, nedense nereye baksan her şey çok güzel görünürdü o yıllarda.
Ayakça vurarak geçilen yerlerde evler de güzeldi, ister kerpiçten olsun ister taştan, ağaçlar da güzeldi, parklar da, bahçeler de, insanlar da. Kimse kimsenin gözüne çirkin görünmez, herkes güzeldi. Evler, odalar, avlular, teneke saksılar, sokak başlarında duran lambalar güzeldi.
Bir bahçede oturup muhabbet etmek günün iyi ve güzel geçmesine yeterdi bundan fazlasını bilmez bununla yetinirdi insanlar…
Kaynak: Önay Demirci Saygı – Benim Kıbrısım Benim Kültürüm
